مردگی های من

میدانیقلب منبریده استانقدر کهمیان دست هایتمحبت جوریده و هیچ درو کرده استمی دانیقلب منبریده استانقدر کهتمام بذرهای مهربانی که کاشته راملخ خورده استمی دانیقلب منانقدر شکسته است و من وصله پینه کردمشکه دیگر جای شکست نداردکه همه جایش تیز استکه خودم را که هیچدخترکمان هم می خراشدگاهیمی نشینمپی دلممی گیرمش به حرفلاف قدرتمان را می زنماما چشم های اشکیشاتش می اندازد به خرمن فکرهایمو با خودم می گویمعمر ما هم سراب شد…